مرزهاي نو

گروه مجلات همشهری مدتی است که خیلی خوب دارد کار می‌کند و یکی از جدیدترین تولیدات آنها، «سرزمین من» است که به‌عنوان ویژه‌نامۀ همشهری ماه منتشر شده است. قیمت ۲۵۰۰ تومانی‌اش شاید در برخورد اول «رم دهنده»! باشد، اما اگر کسی از این ۲۵۰۰ تومان بگذرد، صاحب مجله‌ای خواهد شد که بی‌اغراق حداقل صد برابر این رقم می‌ارزد. چیزی که در نگاه اول جلب‌توجه می‌کند، چاپ عالی این مجله روی کاغذ گلاسه مرغوب است که باعث می‌شود ویژگی دوم آن یعنی صفحه‌آرایی و گرافیک چشم‌نواز و عکس‌های بسیار دیدنی آن کاملا به چشم بیاید. و بیننده از اینها که حظ بُرد، می‌رود سراغ مطالب و با مجموعه‌ای از مطالب تولیدیِ حرفه‌ای مواجه می‌شود که دیدن/خواندن/بازدیدن هر کدامشان لذت‌بخش است و او را با وجه ناشناخته‌ای (یا کمتر شناخته‌ای) از ایران آشنا می‌کند.

این مجله آن‌قدر خوب تهیه و ارائه شده است که به دوستی به‌شوخی می‌گفتم «انگار نه انگار که کار یک گروه ایرانی است!»

اما چرا نوشتم «نشنال جئوگرافیک ایرانی»؟ بخش آغازین مجله که عکس‌های دوصفحه‌ای از جلوه‌های ایران است، از نشنال جئوگرافیک (بخش Visions of Earth) الهام گرفته شده و نحوه ارائه مقالات/عکس‌ها هم همین‌طور. اما نه الهامی که صرفا یک تقلید بی‌روح باشد. از تجربه موفق آن مجله، به‌درستی استفاده شده برای ارائه مجموعه‌ای جذاب، دیدنی و خواندنی. در کل، «سرزمین من» مجله‌ای است که هویت مستقل خودش را دارد.

این مجله هنوز روی کیوسک‌های تهران موجود است و پیشنهاد می‌کنم تا دیر نشده یکی برای خودتان بخرید. حیف که این نسخه‌اش سراسری توزیع نشده. با این حال اگر هم ساکن تهران نیستید، سعی کنید به طریقی این شماره را گیر بیاورید. (البته می‌توانید pdf بعضی از مقالات را از اینجا دریافت کنید.)

و در آخر می‌ماند فقط یک نقد و شاید بیشتر یک نگرانی. در سرمقاله این شماره، از نگرش دین‌مدار به سرزمین سخن گفته شده (چیزی در همین مایه‌ها، چون الان مجله دم دستم نیست). اما نباید فراموش کرد که هر کسی با هر دیدگاه و مذهبی، اگر ایرانی است، پس ایرانی است. امیدوارم در این مجله ارزشمند، ایرانی بودن معادل نشود با داشتن یک دین خاص. (خط قرمزها محترم! حداقل آن ادیانی را که قانون اساسی‌مان به رسمیت شناخته، به رسمیت بشناسیم.)