مرزهاي نو

روزنامه «آینده نو» اصلا چرا منتشر شد؟ به گمانم اگر پاسخی برای این سوال بیابیم، چرایی تعطیلی آن را نیز خواهیم دانست.

(به نظر من آینده نو نه در بدو انتشارش یک hit بود و نه در طول انتشارش توانست hit باشد. در یک بازار سالم رقابتی، روزنامه هم مثل هر کسب‌وکار دیگری، محصولی است که باید بفروشد تا تولیدش صرفه اقتصادی داشته باشد–تا چرخ کارش بگردد. آخر من مخاطب به چه چیز روزنامه‌ای مثل آینده نو باید دل‌خوش باشم تا ۱۵۰ تومان برای خرید یک نسخه‌اش بدهم؟ شرق مثلا آغاز انتشارش یک hit بود و در طول مدتی که بود، با همه افت‌وخیزهایش، توانست جایگاهش را حفظ کند. اعتماد ملی مثلا جایگاه یک روزنامه غرغرو/منتقد را پیدا کرده و از این طریق برای خودش شخصیتی دست و پا کرده است. تهران امروز گرافیک نسبتا خوبی دارد و تقریبا اکثر روزها موضوعاتی را تیتر نیم‌صفحه اول می‌کند که مخاطب گذری را به خرید روزنامه ترغیب می‌کند. و البته به نظر من لوگوی روزنامه هم خیلی مهم است. می‌شود شخصیت روزنامه را کم‌وبیش در لوگویش دید. من وقتی اسم آینده نو را شنیدم، به نظرم روزنامه امیدوارکننده و آینده‌داری آمد و لوگوی قشنگی را هم در ذهنم تصویر کردم**. ولی وقتی روزنامه را با این لوگوی زشت و بی‌ریخت دیدم، تقریبا از آن ناامید شدم. وقتی هم در همان اولین شماره آن مثلا هنرنمایی‌ها در صفحه‌آرایی (کج بستن بعضی مطالب!) و همچنین چاپ بی‌کیفیت آن را دیدم، حس کردم که از این روزنامه بخاری درنمی‌آید. روزنامه به نظرم باید یک اتیکت خاص داشته باشد. مثل همین که چند سطر پیش گفتم؛ منتقد، روشنفکرانه، اجتماعی، جنجال‌طلب، روشنگرانه، فرهنگی،…. به گمانم کارگزاران هم با آن لوگوی زشتش و بی‌اتیکتی، دیر یا زود سرنوشتی مثل آینده نو پیدا خواهد کرد. البته اگر یادتان باشد، این توضیحات را با یک پیش‌فرض آغاز کردم: بازار سالم رقابتی. البته که در دنیای بودجه‌های سرگردان، هر روزنامه بی‌کیفتی می‌تواند باشد و مخاطبان هم که اصلا به حساب نمی‌آیند.)

** در مورد لوگوی روزنامه‌ها، به نظرم همچنان استفاده از نستعلیق بهترین جواب را می‌دهد. مگر این‌که مثل «همشهری» واقعا یک hit باشد:)

» اگر می‌شد امروز (شنبه) که آینده نو بی‌ اطلاع قبلی روی دکه‌ها نمی‌آید، آماری گرفت که چه تعداد از مراجعان دکه‌ها (آنهایی‌شان که خریداران نسبتا regular روزنامه‌ها هستند) متوجه غیبت آن خواهند شد، خیلی آمار جالبی می‌شد:))

» تنها بخش تلخ این ماجرا، بی‌کار شدن عده‌ای آدم از روزنامه‌نگار گرفته تا بخش‌های فنی و خدمات و… است. نقد آینده نو، لزوما نقد کار آنها نیست. و البته از گروه ادب و هنر آینده نو ممنونم که گفت‌وگوی من با علی دهباشی را ۱۴ فروردین امسال چاپ کردند.