مرزهاي نو

بعد از ظهر چهارشنبه‌ای که گذشت، برای اولین بار در جلسات چهارشنبه‌های کافه تیتر که مختص میهمانانی است که به دعوت علی دهباشی به کافه تیتر می‌آیند، شرکت کردم. دکتر تورج دریایی، استاد تاریخ در دانشگاه کالیفرنیا در فولرتن و متخصص تاریخ ایران باستان، مهمان جلسه بود. پیش از آن‌که نشست رسمی شود، علی دهباشی کمی از خاطرات سفرهایش به بخارا گفت و شیرینی ِ زبانِ فارسی ِ مردمان آن دیار. (درباره علی دهباشی، در روزهای آینده و پست‌های آینده بیشتر خواهم نوشت.) غرض اصلی از نوشتن این پست اما بیشتر پرداختن به یک آدم دوست‌داشتنی دیگر است که در آن بعد از ظهر آنجا بود یعنی همان دکتر تورج دریایی. متولد ۱۳۴۶ است و در آستانه ۴۰ سالگی سرزنده، شاداب و پرانرژی. لبخند را لحظه‌ای ندیدم که از لبانش دور شود. ساده و آراسته لباس پوشیده بود و رفتارش هم به همان اندازه بی‌تکلف و خودمانی بود. گستره‌ی دانایی‌اش را به فضل‌فروشی‌های ادیبانه نیالوده بود و از هر آنچه که به زمینه تخصصش نامربوط بود، بی‌شرمندگی با یک «نمی‌دانم» ساده می‌گذشت. آشکار بود که وجه مثبت فرهنگ آمریکایی (و آن خوش‌بینی/انرژی مثبت دلپذیر) را کاملاً در وجودش درآمیخته و با کلامش، نگاهش و رفتارش این انرژی را به حاضران انتقال می‌داد. در آن بعد از ظهر حرف‌های بسیار خوبی ردوبدل شد، و نکاتی گفته شد که هر کدام تلنگری بود بر کوه نادانی‌ها و اشتیاق به تلاش برای دانستن. آن یکی، دو ساعتِ کوتاهِ بعد از ظهر چهارشنبه ۱۵ شهریور ۱۳۸۵ یکی از بهترین وقت‌گذرانی‌هایی بود که داشتم و برای همه اینها از دکتر تورج دریایی، و بانیان آن، علی دهباشی و بی‌تا و بهنام ِ کافه تیتر، سپاسگزارم ــ و البته همه آن حاضرانی که سرزندگی جلسه در حضور آنها ریشه داشت.

در همین زمینه:
» گزارش تصویری از حضور دکتر دریایی، عکس‌های سیاوش خاضعی در وبلاگ کافه تیتر