مرزهای نو

خوب، بازی با پرتغال هم تمام شد. به نفع همان حسرت‌های همیشگی. ایران تیمی نبود که در برابر فشار حمله‌های پرتغال دوام بیاورد یا با تکنیک بازیکنان پرتغال هم‌آوردی کند. این را آمارها هم نشان می‌دادند. درصد مالکیت توپ ۶۰ به ۴۰ بود و تعداد کرنرهای آنها از ده فراتر رفت در حالی که ما فقط یک کرنر زدیم. خدا هم با کسانی است که (بیشتر) تلاش می‌کنند و علم احتمالات را هم که در نظر بگیریم، تیمی که ۱۰ بار حمله می‌کند بیشتر احتمال دارد یکی از آنها را گل کند تا تیمی که دل‌بسته‌ی یکی دو حمله است و دوست دارد همه آنها را هم گل کند. فوتبال اما زمین شگفتی‌ها هم هست و همین‌ها هم این بازی و دنبال کردن و دیدن‌اش را لذت‌بخش می‌کند. منصفانه اگر نگاه کنیم، ایران جلوی پرتغال بازی خیلی خوبی داشت. نشان داد که شایسته رسیدن به جمع ۳۲ تیم و بازی در این مهم‌ترین تورنمنت فوتبالی جهان بوده است. اما کاش آن نیمه دوم بازی با مکزیک آن‌طور نبودیم. همه حسرت‌های ما برمی‌گردد به همان دقایقی که سر اشتباه‌های قابل اجتناب گل خوردیم و از هم پاشیدیم. میرزاپور امروز انصافاً عالی کار کرد و کاش آن اشتباه مرگبار نیمه دوم بازی با مکزیک را نمی‌کرد. مطمئناً با بضاعت فوتبالی که ما داریم کسی انتظار نتایج محیرالعقول از این تیم را نداشت. اما فقط بازی خوب و جنگندگی با تمام توان می‌توانست مرهمی بر زخم کنار رفتن از دور جام جهانی باشد. زخمی که فقط نیمه دوم بازی با مکزیک نمکی بر روی آن است.